One with nature

Welkom op ons hoekje op het web! Hier hopen we jullie veel van ons leven mee te geven. Anoniem en niet anoniem kunnen jullie van ons leven mee genieten en lezen wat we allemaal beleven. Het staat vrij te reageren en we hopen dat jullie dat ook veel gaan doen!

Jong en onschuldig!

       

Op verzoek

En dit is 'em dan! Nog niet helemaal af, moeten nog even een normaal stopcontact kopen zoals je ziet!

Een klein detail waar ik wel trots op ben:

Und jetzt

De week is weer begonnen, maar gelukkig wel weer een werkdag om. Deze week een lekker korte week met maar 4 daagjes werken! Dat is het voordeel van 36 uur in de week werken. De ene week een normale 40 uurs week en de andere een 32 uurs week. Maar niet getreurd, we hebben genoeg te doen aankomend weekend.

Zoals een aantal van jullie al wisten gaan we ons huis verkopen, mede omdat we niet meer in deze buurt willen wonen en omdat we het huis maar kwijt zijn. We slepen het niet meer met ons mee en het is weer een stap dichter bij Zweden. Op het moment dat het echt zover is hoeven we niet meer ons huis te verkopen, maar kunnen we gewoon de boel de boel laten en vertrekken.

De makelaar is vorige week donderdag langs geweest om de opdracht te aanvaarden en over wat zaakjes te praten. Wederzijds beviel het en we hebben besloten om met elkaar in zee te gaan. Echter wachten we nog wel een anderhalve maand om onszelf de tijd te geven het huis nog even een klein beetje "op te poetsen".

Vorig weekend zijn we daar al mee begonnen en is de keuken eindelijk afgemaakt! Met dank aan mijn allerliefste papa die er heel wat tijd in heeft gestoken. We hebben officieel vorige week vrijdag onze laatste afwas gedaan en zijn nu trotse bezitters van een vaatwasmachine! Wat een weelde!

Maar we moeten nog van alles doen om het huis verkoop klaar te maken, deuren en wanden schilderen, de tuin grondig onderhanden nemen, opruimen, slopen, opbouwen. Goed, genoeg te doen en geen getreuzel!

Hier nog wat recente winterfoto's van twee van onze wekelijkste tochtjes in en om Ter Apel:

 

Half feestje en de strijd

Vandaag, op 28 februari zijn we precies een half jaar getrouwd. Tijd voor een half feestje, we gaan niet uit eten maar we halen het op. Gezellig met z'n tweeën op de bank kijkend naar de nieuwste NCIS afleveringen. Dat is voor ons een feestje genoeg! Overigens, voor de fans van NCIS, er komt nu een nieuwe serie op de zondag voor: NCIS LA, schijnt ook erg de moeite waard te zijn!

Echter ons feestgevoel wordt overschaduwt door de strijd die we hebben met een van onze buren. Het volgende is er aan de hand: voordat we onze woning kochten stonden er twee zendmasten (amateurradio) in de straat. Voor ons niet erg storend omdat ze niet met ons huis geassocieerd konden worden. Echter in de zomer van 2009 kwamen we er na een lange dag werken achter dat een van onze achterburen (zijn achtertuin grenst haaks op die van ons) een fijne zendmast van 36 meter in zijn tuin heeft geplaatst (hij staat zo goed als bijna in onze tuin). Heel leuk allemaal, ik had spontaan een gevoel om de hele boel bij mekaar te gaan janken, maar gelukkig kon ik me beheersen.

Goed, ik heb vervolgens de gemeente gebeld met de vraag of hier een vergunning voor was. Als antwoord kreeg ik dat die er niet was en dat ze zeer binnenkort gingen kijken bij de mast. Dit hebben ze gedaan, de eigenaar van de mast en overigens ook die van de andere twee, hebben alsnog een bouwvergunning moeten aanvragen. Dit hebben ze uiteraard gedaan, vervolgens duurde het maar en duurde het maar en heb ik er verscheidene malen achteraan gebeld wanneer er nou eens een besluit werd genomen. Totdat ik in november een vrouw aan de lijn kreeg die mij vertelde nog maar even enkele weken af te wachten en dan stond er wel wat over in de krant. NOU EN OF, er stond in de krant dat de gemeente vergeten is een beslissing te nemen en dat de vergunningen nu van rechtswege zijn verleend. Wederom kon ik natuurlijk wel janken, gelukkig heb ik me nu ook kunnen beheersen.
Op die verlening hebben ik en mijn andere buurman een bezwaar geschreven, waarop we de reactie kregen dat we gehoord worden op een openbare hoorzitting met de tegenstander erbij. Belanghebbenden mogen ook langskomen. Allemaal leuk en aardig maar wat mijn bezwaren zijn staat in mijn brief en daar heb ik niets op toe te voegen, ik heb het gevoel door de gemeente uit gespeeld te worden tegen mijn buren.

Het verhaal maakt het compleet met het feit dat er twee helften zijn in onze buurt, mensen met een mast, werk bij de sociale werkplaats die bier drinken zodra ze vrij zijn, kortom, niet al te slimme mensen die alles oplossen met brute kracht (overigens komen ze daar ook nog wel eens wat van tekort). En buren die wel netjes zijn opgevoed maar niet hun mond open durven te trekken of bezwaar te maken tegen die mast. Jammer genoeg zijn die maar dun gezaaid hier. Kees en ik hebben al meerdere keren het idee gehad dat er mensen op ons terrein zijn geweest toen we niet thuis waren. Ook hebben we een aantal maanden terug onze oprit bezaaid met schroefjes teruggevonden, alsof onze banden daarvan lek raken....

Meerdere buren van ons hebben gezegd bezwaar te maken tegen de mast, maar nu blijkt dat ik en mijn buurman de enigsten zijn. Ik voel er niet zoveel voor naar de hoorzitting te gaan en mijn buurman ook niet gelukkig. Het enigste wat ik wil, is dat de gemeente een besluit neemt over de mast en niet wegloopt voor hun verantwoordelijkheden (bouwbesluit geeft een maximale hoogte aan van 15 meter).

Goed het is allemaal erg treurig en ik kan wederom wel janken.....